۱-  تیم ملی جمهوری اسلامی ایران با تمام طمطراق و منم منم مسئولینش حذف شد و داغ به جام جهانی نرسیدن را بر دل ملت همیشه در صحنه گذاشت.

قسم می خورم اگر ماهیت ورزش به گونه ای نبود که نتیجه در پایان هر مسابقه معلوم باشد مسئولین نابغه ما با آمار و ارقام ثابت می کردند که در جهان اول هستند! حالا یک شیر پاک خورده ای پیدا نمی شود به اقایان بگوید شما که می گردید و اگر یک بچه دفتر نقاشی اش را خط خطی کند پز می دهید که وجود شما باعث اینهمه پیشرفت در خط خطی کردن دفترهای نقاشی شده است کجایید تا جواب گوی مردم باشید؟ از همان اول معلوم بود که مدیریت جهانی شان چه بر سر فوتبال این مملکت می اورد که آورد! 

۲-   وزیر اعظم بالاخره موفق شد امپراطور را هم بر علیه جومونگ تحریک کند. خدا آخر و عاقبت مملکت شان را به خیر کند.

۳-   تیم ملی آمریکای جنایتکار به فینال جام کنفدراسیون ها رسید و نزدیک بود برزیل را هم ببرد اما خداوند بزرگ دیگر طاقت نیاورد و کاری کرد که سه گل تمام بخورد و با اینکار مشت محکمی به دهن یاوه گویان زد. البته خدای بزرگ خودش نخواست ما به جام جهانی برویم. چون این خدای بزرگ ما را خیلی دوست دارد می خواهد امتحان مان کند و طاقت و تحمل مان را بالا ببرد تا بتوانیم هر جا خیلی فشارمان دادند تحمل کنیم و دم برنیاوریم.

۴-   از این به بعد استفاده از رنگ سبز نشانه اغتشاش گر بودن شماست و در صورت مشاهده به شدت برخورد می شود حتی اگر در پرچم باشد! در همین راستا پیشنهاد می شود رنگ سبز پرچم به سیاه تغییر پیدا کند. سادات مکرم شال صورتی ببندند. چمن و درخت و سبزه ها حتی در بهار زرد باشند و الا چیزی که فراوان است تبر!