بخندم یا بگریم؟
نمی دونم خندیدن و شاد بودن در این ماه اشکال داره یا نه!؟ اما مطمئنم امام حسین شیعه هاش رو شاد و خوشحال میخواد. هیچ بزرگی کشته نشد مگر برای حفظ انسانیت و شادکامی و ماندگاری لبخند بر لب های آدمی.
طنز بر عکس هزل که تنها هدفش خندان مخاطب است با هر وسیله و به هر طریق، رسالت بزرگ تری دارد که اصلاح آدمی و نشان دادن خوبی ها و برملا کردن بدی ها و زشتی هاست و مگر امام حسین جز برای خوبی ها و محو بدی ها قیام کرد؟
همیشه این سوال در ذهنم بوده است که آیا حقیقت زندگی و بدن آدمی بر غم بنا نهاده شده یا بر شادی؟ ایا ما فطرت شاد و بانشاطی داریم که عارضه ی غم آن را تحت سلطه می گیرد یا از بهشت رانده شده هایی هستیم که دردمان را گاهی به بهانه ای از یاد می بریم و می خندیم؟
می دانی دوست من، غم و شادی هر دو از یک جنس ند. هر دو ماهیت یکسانی دارند و ما انسان ها هستیم که نیازها و کمبودهایمان را گاه در دامان اشک می ریزیم و گاه بیهوده لبخند می زنیم. آیا ما باید لبخندهایمان را نگه داریم تا در قیامت وقتی با حور و فرشته ها تنها شدیم قهقهه بزنیم؟ ایا فعلا گریه کنیم تا گناهانمان بریزد و بعد در آن دنیا کنار جوی شیر و عسل بخندیم؟ ایا شما فکر می کنید خنده یک نوع گناه است؟ اگر واقعا حق را به گریه می دهید آن قدر گریه کنید تا چشم تان درآید که جز این هم شایسته چیز دیگری نیستید و گرنه بخندید و شاد باشید که خدا بنده هایش را شاد می خواهد.
